Doubtful Sound

De afgelopen 3 dagen (2 nachten) hebben we doorgebracht op een zeilboot in de Doubtful Sound. Een Sound is hoe ze in NZ een fjord noemen. Er schijnt een verschil te zijn, maar dat is me alweer ontschoten.
Van te voren keken we hier al erg naar uit en onze verwachtingen zijn meer dan terecht gebleken, dit is absoluut een hoogtepunt van de reis.

We waren met in totaal 11 personen aan boord, inclusief kapitein en zijn vrouw die de catering (uitstekend!) verzorgde. De kapitein, John, was ook de gids en natuurkenner en nam overal uitgebreid de tijd voor om ons door het fjord te varen en uitleg te geven over planten, beesten, sterren en weet ik veel allemaal. Er zijn legio mogelijkheden om per commerciele tour een tochtje door een van de fjorden hier te doen, maar dan zit je op een grote boot met heel veel anderen en krijg je een standaard verhaal. Vast ook mooi, maar dit was veel relaxter en er ruimschoots ruimte voor eigen invulling. Een extra rondje omdat we nog wat meer foto's van een pinguin wilde maken, geen probleem, doen we gewoon.

Volgens John was het een hele goeie trip omdat we alles gezien hebben wat we wilden zien. Pinguins (2 soorten), zeehonden en heel veel dolfijnen. Dat is niet altijd geval, want je weet nooit waar die beesten uithangen en soms zijn ze er ook gewoon niet.

Voor nu laten we het er even bij, we laten de foto's voor ons spreken en wij gaan nu naar bed, want we zijn er moe van.

Berg Kook

Gisteren was weer een reisdag, van Tekapo naar Wanaka. Op de route kwamen we langs Mt. Cook National Park, met daarin de hoogste berg van NZ, ongeveer 3700 meter hoog. Vanaf de parkeerplaats bij het infocentrum was een wandelroute van 2 uur het park in. Snelle Jelles die wij zijn deden we dat in 45 minuten heen, en 35 minuten terug. De route heette het Kea Trail, maar we hebben geen enkele kea gezien. Kea's zijn bergpapegaaien die erg nieuwsgierig zijn en alles open- en lospeuteren waaraan te peuteren valt. We komen ze vast ergens anders in de bergen hier nog wel tegen.
Eigenlijk loop je in een enorme gletsjerbedding van de laatste ijstijd, je ziet steile berghellingen met gruis en aan het eind van het pad restjes van de brokken gletsjer die naar beneden zijn gevallen. Moeilijk te beschrijven, dus kijk maar naar de foto's.

We moesten natuurlijk nog verder rijden naar Wanaka dus na 2,5 uur in het nationale park zijn we weer verder gegaan en route 8 gevolgd, door Lindis Pass. Die voert je af en toe door een soort kaal maanlandschap en daarna weer over mooie wegen met veel bomen erlangs. Aan de andere kant van de pass valt duidelijk meer regen, hier is het veel groener dan waar we vandaan kwamen. Maar waar je ook bent, je kan bijna geen kilometer rijden zonder een veld te zien waar schapen lopen. En dan niet een paar, maar enorme aantallen en een hoop verschillende soorten.

Feitje van de vorige dag: Een e wordt hier uitgesproken als een i. Dus het klinkt meer als Tikapo. De dochter van de uitbater van de 1e B&B waar we verbleven zei niet "I'm going to bed", maar "I'm going to bid". Het duurde dan ook even voordat we begrepen dat de naam van een restaurant wat ons werd aanbevolen niet Pipi's was, maar Pepe's. :)

Wanaka zelf als plaatsje vinden we niet zo spannend. De omgeving is ook hier weer erg mooi, een meer met kraakhelder water met bergen erom heen. Maar de voornaamste reden dat mensen hierheen komen zijn de thrillseeking activiteiten. Skydiven, jetskien, helicoptervluchten naar de sneeuw en meer van zulke dingen. Niet ons soort bezigheden dus. Vandaag hebben we er dus maar een rustdag van gemaakt met een boek en rustig wandelingtje langs het meer. Aan de andere kant is het ook wel weer handig om een supermarkt en ruime keuze uit restaurants  en take-aways om de hoek te hebben.

Feitje van vandaag: Je verbrandt hier enorm snel. Vanwege het gat in de ozonlaag en de schone lucht. Vandaag was de UV-voorspelling op een schaal van 1 tot 10 zelfs 11: extreem risico. Dat betekent liefst niet in de zon tussen 11 en 4, zonnebril op en smeren. Sinds een paar jaar zijn hier flinke campagnes om iedereen daarvan bewust te maken wegens de  enorme aantallen mensen met huidkanker. We hebben factor 20 en 30 bij ons en we smeren braaf dus we zijn dan ook nog niet verbrand. Dat zou op zich wel kunnen want het weer is goed, ongeveer 22 graden met hier en daar een wolk.

Nog een feitje van vandaag: In de fjorden aan de westkust zwemt een visje met als officiele Latijnse naam: Fiordichtys Slartibartfasti. Mocht je daar de grap niet van snappen, dan heb je te weinig boeken gelezen. :)

De eerste kiwidagen

Hoewel het een paar uur korter was, was de vliegreis naar Christchurch een stuk zwaarder dan die naar Singapore. De reis op zich ging helemaal prima, maar met een vertrektijd van 19:45 uur en een lokale aankomsttijd van 10:00 uur was het wel de bedoeling geweest dat we flink zouden slapen. Helaas dachten niet alle passagiers daar hetzelfde over, en we hebben dus nauwelijks een oog dicht kunnen doen. Maar de langverwachte aankomst op Christchurch zorgde voor een flinke stoot adrenaline waar we toch wel even mee verder konden. Steef had het linksrijden vrij snel onder de knie en in Darfield werden we meteen behoorlijk in de watten gelegd in de Oaks Historic Homestead. Verder was daar niet zo veel te beleven, wat goed uitkwam omdat Patries alsnog een dag ziek, zwak en misselijk werd van al het slaapgebrek en gedoe. Dat is dan ook gelijk het enige wat we gemerkt hebben van jetlag. Van andere Nederlanders hoorden we dat ze op zulke rare tijden slaap of honger kregen, maar wij hebben, afgezien van die paar keer dat onze ogen al voor tien uur 's avonds dichtvielen (vooral voor Steef ongekend vroeg), daar gelukkig bijzonder weinig van gemerkt. Ons geheim (denken we), niet overdag gaan slapen, maar gewoon de lokale tijden aanhouden om te gaan slapen en te eten. Een keer vroeg naar bed en je bent van je vermoeidheid af. De 1e dag ben je dan wel een beetje een zombie (zie foto van Patries :) ), maar dat geeft niet.

Op vrijdag zijn we naar Tekapo gereden, een dorpje met wel 315 inwoners en een kaal doch mooi gebergte met bijbehorend blauw/groen gletsjermeer. We begrijpen nu ook meteen wat mensen bedoelen als ze het over die typische Nieuw-Zeelandse kleur van het water hebben. Toen we ook nog een huisje met het beste uitzicht van het hele dorp kregen pal aan dat meer en die bergen was onze vakantie definitief begonnen.

Zaterdag hebben we onze eerste echte wandeling gemaakt, naar de top van de Mount John, waar de universiteit van Christchurch een observatorium heeft staan.

Weetje van de dag: Hoe heet de NZ treinmaatschappij? 1 keer raden. Kiwirail natuurlijk.
Deceptie van de dag: Kopen we kiwi's, komen ze uit Italie! Belacheloos. :)

I sweat me an accident

(Woord vooraf: we zitten nu vier dagen in Nieuw-Zeeland en hebben heel wat minder internetmogelijkheden dan we verwacht hadden. Vandaar dat de updates wat op zich laten wachten.)

De tweede dag in Singapore hebben we de drukke (of beter gezegd volle, want echt hectisch is het er niet) stad ontlopen en zijn we naar Fort Canning Park gegaan. Midden in de stad, maar daar merk je bijna niets van; de enorme hoeveelheid vogels en krekels overstemmen elk stadsgeluid. Het park staat vol met enorme, eeuwenoude bomen en prachtige bloemen waarvan we van geeneen de naam meer weten. Van oorsprong is het de plek waar in de 14e eeuw een paleis stond van de toenmalige Maleisische heerser en tot in de 19e eeuw was een heilige plek die verboden was voor gewone burgers. Toen de Britten de macht overnamen in Singapore werd daar rucksichtloss de boel opgeblazen, weggehakt en anderszins opgeruimd en vervolgens het Fort gebouwd. Hoezo heilig?

De bedoeling was dat we 'even' gingen wandelen maar er was daar zo veel te zien dat we ons bijna nog moesten haasten om te eten en te douchen voordat de taxi kwam om ons naar het vliegveld te brengen.

Een paar leuke feitjes die we deze dag te weten zijn gekomen:
Het is in Singapore verboden om de was aan het balkon te drogen te hangen, behalve in de government buildings. Als je dus ergens was ziet hangen (aan bamboepalen die recht uit het balkon steken) dan weet je dat dit sociale woningbouw is.
De weg naar het vliegveld heeft een brede baan waarop enorme aantallen potten met grote planten staan. In noodgevallen worden die potten weggehaald en dient de baan als startbaan voor de luchtmacht.
In de stad zijn op veel plaatsen underpasses zodat voetgangers onder de weg door kunnen i.p.v. dat ze moeten oversteken. Op fietsen in de underpass staat een boete van 500 euro. Overigens staat dezelfde boete op spugen op straat, en het niet doorspoelen van een openbaar toilet kost je 250 euro (gelukkig spoelen de meeste toiletten automatisch door...)

PS

We hebben in het vliegtuig ook meteen het bizarste ontbijt ooit achter de kiezen: werden om 4 uur 's ochtends gewekt met een bakje fruit, een bakje yoghurt, een chocolademuffin... en een bak pittige bami met kip.

It's getting hot in here

Stap 2 is gezet, of eigenlijk gevlogen.
Met slechts minimale vertraging vanwege een de-icing op Schiphol (overbodig want het was boven nul) keurig op tijd aangekomen in Singapore waar het 's morgens om 6:15 al 25 graden was. Nogal een overgang, maar toch stukken lekkerder dan thuis.
Het vliegveld van Singapore is in ieder geval goed georganiseerd, binnen 30 minuten stonden we buiten. Zonder problemen door de douane gekomen en vervolgens lag de bagage al op de band. Buiten liepen we daarna straal langs onze chauffeur die toch echt een heel leesbaar bordje met mijn naam erop had. Ik hou het maar op slaperigheid.

In het hotel mochten we gelukkig al meteen de kamer op, dus we konden nog even gaan liggen voordat we de stad ingingen. Niet te lang natuurlijk, dat is niet goed tegen de jetlag, maar even bijkomen is toch wel lekker.
Net even in de stad geweest, maar we vinden het nu toch te druk en te heet en we zijn te moe om er echt wat van te vinden. Veel grote shopping malls en het is allemaal schoon en netjes aangeharkt.

Ohja en met mooie bloemen:

Vanavond als de zon onder is gaan we wel weer even naar buiten, ergens eten en een beetje rustig rondlopen. De attracties en mooie plekjes laten we maar even voor wat het is, we hebben niet zoveel trek in drukte en uitzoeken welke metro we moeten hebben enzo. Dat geeft verder ook niet, dit is toch een uitrust tussendoor dag, niets moet alles mag.

En applaus voor Patries! Ze heeft wel een pil genomen bij vertrek vanaf Schiphol tegen de vliegzenuwen, maar daarna helemaal niet meer. Zelfs de landing met scherpe bochten en al was niet eng meer.

It giet oan!

De eerste horde is genomen, we zijn veilig en wel op Schiphol afgeleverd door taxichauffeur-tevens-grote-broer en zijn lieftallige assistente (beiden dank!). Het hotel heeft ons blij verrast, het is hier gezellig (knus!) en hartstikke hip. Echt een aanrader voor wie niet midden in de nacht naar Schiphol wil moeten; ga naar Citizen M. De kamer is niet groot maar bestaat voor zowat de helft uit een enorm bed, dat direct grenst aan een raam met uitzicht op landingsbanen en gates. Zo kunnen we alvast een beetje wennen aan het idee van horde twee, de lange zit naar Singapore.
Plan is dat we morgen om 10:40 uur opstijgen en dinsdag om 06:00 uur (lokale tijd) aankomen. Ergens daarna melden we ons weer.

















En nog even een huishoudelijke mededeling; we hebben de opties aangepast zodat het niet meer nodig is om in te loggen als je een berichtje voor ons wil achterlaten. Dus tenzij we rare snuiters op de blog krijgen kan iedereen voortaan vrijelijk reageren.