Berg Kook

Gisteren was weer een reisdag, van Tekapo naar Wanaka. Op de route kwamen we langs Mt. Cook National Park, met daarin de hoogste berg van NZ, ongeveer 3700 meter hoog. Vanaf de parkeerplaats bij het infocentrum was een wandelroute van 2 uur het park in. Snelle Jelles die wij zijn deden we dat in 45 minuten heen, en 35 minuten terug. De route heette het Kea Trail, maar we hebben geen enkele kea gezien. Kea's zijn bergpapegaaien die erg nieuwsgierig zijn en alles open- en lospeuteren waaraan te peuteren valt. We komen ze vast ergens anders in de bergen hier nog wel tegen.
Eigenlijk loop je in een enorme gletsjerbedding van de laatste ijstijd, je ziet steile berghellingen met gruis en aan het eind van het pad restjes van de brokken gletsjer die naar beneden zijn gevallen. Moeilijk te beschrijven, dus kijk maar naar de foto's.

We moesten natuurlijk nog verder rijden naar Wanaka dus na 2,5 uur in het nationale park zijn we weer verder gegaan en route 8 gevolgd, door Lindis Pass. Die voert je af en toe door een soort kaal maanlandschap en daarna weer over mooie wegen met veel bomen erlangs. Aan de andere kant van de pass valt duidelijk meer regen, hier is het veel groener dan waar we vandaan kwamen. Maar waar je ook bent, je kan bijna geen kilometer rijden zonder een veld te zien waar schapen lopen. En dan niet een paar, maar enorme aantallen en een hoop verschillende soorten.

Feitje van de vorige dag: Een e wordt hier uitgesproken als een i. Dus het klinkt meer als Tikapo. De dochter van de uitbater van de 1e B&B waar we verbleven zei niet "I'm going to bed", maar "I'm going to bid". Het duurde dan ook even voordat we begrepen dat de naam van een restaurant wat ons werd aanbevolen niet Pipi's was, maar Pepe's. :)

Wanaka zelf als plaatsje vinden we niet zo spannend. De omgeving is ook hier weer erg mooi, een meer met kraakhelder water met bergen erom heen. Maar de voornaamste reden dat mensen hierheen komen zijn de thrillseeking activiteiten. Skydiven, jetskien, helicoptervluchten naar de sneeuw en meer van zulke dingen. Niet ons soort bezigheden dus. Vandaag hebben we er dus maar een rustdag van gemaakt met een boek en rustig wandelingtje langs het meer. Aan de andere kant is het ook wel weer handig om een supermarkt en ruime keuze uit restaurants  en take-aways om de hoek te hebben.

Feitje van vandaag: Je verbrandt hier enorm snel. Vanwege het gat in de ozonlaag en de schone lucht. Vandaag was de UV-voorspelling op een schaal van 1 tot 10 zelfs 11: extreem risico. Dat betekent liefst niet in de zon tussen 11 en 4, zonnebril op en smeren. Sinds een paar jaar zijn hier flinke campagnes om iedereen daarvan bewust te maken wegens de  enorme aantallen mensen met huidkanker. We hebben factor 20 en 30 bij ons en we smeren braaf dus we zijn dan ook nog niet verbrand. Dat zou op zich wel kunnen want het weer is goed, ongeveer 22 graden met hier en daar een wolk.

Nog een feitje van vandaag: In de fjorden aan de westkust zwemt een visje met als officiele Latijnse naam: Fiordichtys Slartibartfasti. Mocht je daar de grap niet van snappen, dan heb je te weinig boeken gelezen. :)