Beeeh...

Nee we zijn niet ziek (al heeft Steef aan de bootreis behalve een heleboel foto's ook een flink verkoudheidje overgehouden) en we zijn het nog niet zat, maar dit is wat we hier de hele dag horen: beeeeh... We zijn aangekomen op Hunter Valley Station, een enorme schapenboerderij aan de rand van Lake Hawea (een meer zo ongeveer naast Lake Wanaka waar we bijna een week geleden aan zaten). Er is hier niet eens een dorp; we moesten ergens van de highway af (die prachtig door de bergen heen slingerde dus we hebben heel wat stops gemaakt) en dan 11 km over een hobbeldebobbel gravelweg. Waar de boerderij zelf zit hebben we niet eens gezien, we zijn ergens op het terrein gedropt door eigenares Penny (spreek uit op z'n Nieuw-Zeelands: Pinny) die het ook nog 's niets uitmaakt hoe laat we hier maandag weer vertrekken.

Onze lodge is nog het best te beschrijven als zo'n barak waar je met schoolkamp in verblijft. Het is een grote soort van golfplaten schuur en we hebben misschien wel twintig stapelbedden om uit te kiezen als we zouden willen (en er is gelukkig ook nog een normale slaapkamer). Die andere kamers worden niet verhuurd zolang wij hier zijn dus we hebben een heel pand voor onszelf. Verder hebben we twee fornuizen, twee douches, en een barbeque waar je voor de hele familie de Jong tegelijk hamburgers op zou kunnen bakken. Onze enige buurman is schaapherder James, die we welgeteld twee minuten gezien hebben. Verder zijn hier alleen maar schapen, heel veel schapen, en een paar koeien, paarden en kippen. Aan de voorkant kijken we uit op Lake Hawea en de bergen daarachter, aan de achterkant de weilanden en nog meer bergen. Volgens Penny is hun terrein 20.000 acres; Steef heeft berekend dat dat 8000 hectare is?? We zijn er niet zeker van of dat klopt, wat we wel zeker weten is dat het onvoorstelbaar groot is.

Je kunt hier dus eindeloos rondlopen en we hebben heerlijk gezwommen in Lake Hawea (koud! maar wel lekker) met het mooiste uitzicht dat we ooit onder het zwemmen gehad hebben (sorry Finland). En Patries heeft eindelijk leren steentjes-keilen!

Zondag hebben we ook even kennisgemaakt met de lastige kant van zo'n afgelegen gebied. Op het pad voorbij onze lodge was kilometers verderop een mountain biker onderuit gegaan en lelijk gewond geraakt. Zijn maat kwam hulp halen, eerst is de boer er met een terreinwagen heengegaan (de weg is niet geschikt voor normale auto's) en inmiddels uren later kwam er een helicopter om hem weg te voeren. Je moet hier dus niks accuuts oplopen want dan ben je mooi de pineut. 

Maandag moesten we weer afscheid nemen van het boerenleven en zijn we naar de kust vertrokken, over de Haast Pass naar de andere kant van het gebergte: Westland. Steef voelde zich meteen thuis :-)  Al ziet het er wel een beetje anders uit; dichte, tropisch aandoende begroeiing, felblauwe gletsjerrivieren en klaterende watervallen. En 29 graden...  Al met al was het een fijn ritje naar de Tasmanzee.

(PS Excuses voor de rare lay-out van onze stukjes, we doen steeds ons best maar deze blogspot gooit alle tekst en foto's bijna willekeurig door elkaar. Ik denk dat ze maar op xml moeten overstappen ;->)