De laatste dagen

De laatste paar dagen waren helemaal internetloos, en nu we wel weer in een B&B met internet zitten moeten we morgen vroeg op voor de reis naar Auckland. Dus jullie zullen het even met een samenvatting moeten doen.

Na Rotorua zijn we een paar daagjes gaan relaxen aan de stranden van de noordoostkust. Prachtige witte stranden zonder sandflies(!!) en met de onvoorstelbaarste schelpen in allerlei vormen en kleuren. Die we niet hebben durven meenemen omdat ze hier bij de douane erg streng zijn op het exporteren van de plaatselijke flora en fauna.. In de meest onuitspreekbare plek van de hele vakantie, zijnde Kuoatunu (of was het nou Kuaotunu?), hebben we ook een kleine blauwe pinguin op het strand gevonden, helaas wel dood (en ook maar niet meegenomen voor thuis).

In de volgende kustplaats, Omapere, hebben we een avondwandeling gemaakt met een Maori-gids, door een bos waar kauri's groeien. Kauri's zijn inheemse bomen die enorm groot en enorm oud kunnen worden. Ze zijn in het verleden dankbaar gebruikt door de houtindustrie maar zijn nu beschermd. Voor de Maori's hebben ze een speciale status omdat ze de personificatie zijn van de god die de aarde van de hemel heeft gescheiden (wat overigens niet wil zeggen dat de Maori's ze niet ook kapten, ze maakten er bijv. hun kano's van). Het bos (en de natuur in het algemeen) heeft sowieso een grote rol in de cultuur van de Maori's. Onze gids deed bij het in- en uitgaan van het bos een speciaal gebed en bij verschillende bomen zong hij een lied (in feite ook een soort gebed) om de bomen te groeten en te eren.

De gids heeft ons Te Matua Ngahere laten zien (Father of the Forest), de oudste kauri ter wereld: 4000 jaar oud. Echt een indrukwekkend gevaarte, 30 meter hoog en ruim 16 meter in omtrek. De kauri's hebben trouwens geen zijtakken, alleen maar takken aan de bovenkant, dus dat maakt zo'n stam extra imponerend om te zien. Vonden we dit al een monster van een ding, hierna gingen we naar Tane Mahuta, Lord of the Forest; de grootste kauri ter wereld. Deze is "slechts" 2000 jaar oud, maar wel 51 meter hoog. Grappig was dat we ook een kauri van 6 jaar oud hebben gezien - ze zijn dan nog maar 10 cm groot...

Nog een beetje Maori-geschiedenis hebben we geleerd in Waitangi. Hier is in 1840 het Verdrag van Waitangi getekend (leuk voor de Sdu-ers :-) ) waardoor Nieuw-Zeeland definitief onderdeel werd van het Britse koninkrijk. Een hele operatie omdat alle belangrijke Maori-chiefs het er ook mee eens moesten zijn. Een paar jaar later bleek dat toch niet helemaal het geval en is er alsnog flink gevochten, maar goed, toch een belangrijk moment in de geschiedenis van Nieuw-Zeeland. Op het terrein waar dit verdrag is getekend is nu een museum en twee belangrijke Maori-plekken; een soort boothuis waar (in 1940 volgens origineel recept gebouwde) oorlogskano's liggen en een nationale marae (zegmaar een bijeenkomsthuis; elke stam heeft ook een eigen marae maar dit is de enige die voor alle stammen is). Vooral de Maori-beelden hier waren erg mooi; enge strakke koppen die allemaal weer hun eigen betekenis hebben.

Onze stranddaagjes en eigenlijk ook een beetje onze vakantie sloten we af in Russell, een oud en mooi onderhouden dorpje in de Bay of Islands (weer veel mooie baaien en mooie stranden, het wordt bijna saai). Hier zouden we ook een van de dingen gaan doen waar we vantevoren erg naar hadden uitgekeken: zwemmen met wilde dolfijnen. Maar ja, wilde dolfijnen gaan nu eenmaal hun eigen gang, en zo kwam het dat er al anderhalve dag, en na overal zoeken met wel zeven boten tegelijk, bijna geen enkele dolfijn in de Bay of Islands was gesignaleerd. Helaas helaas. Maar alles is relatief; op de boot zaten twee meisjes die al voor de derde keer meegingen en dus wéér voor niks.. En we hebben een tegoedbon meegekregen die levenslang geldig blijft, dus dat is een mooi excuus om nog eens terug te komen.

Morgen vertrekken we al vroeg (voor ons doen tenminste) naar Auckland om 's middags op het vliegtuig naar Singapore te stappen. Geen pauze daar deze keer, na een paar uurtjes gaan we alweer verder naar Amsterdam. Hopelijk zullen jullie allemaal duimen voor een veilige vlucht, want het is al erg genoeg dat we weer naar huis moeten!