Natuurgeweld en natuurschoon

[bericht van 15 feb]

Onze eerste kennismaking met het 'binnenland' van het Noordereiland is niet helemaal volgens plan verlopen. We zaten midden in het vulkaangebied maar door het regenachtige weer en de lage bewolking hebben we geen enkele vulkaan gezien. We hebben nog wel heel dapper een deel van de Tongariro crossing gelopen. De hele wandeling duurt 7-8 uur, dat is ons normaal gesproken al iets te gortig maar nu hielden we het bij de beklimming van de eerste krater sowieso maar voor gezien, je kon nog net 100 meter voor je uit zien maar dat was het dan wel. Maar goed, ook dat eerste stuk was al erg mooi desolaat, met grote zwarte brokken die ooit vanuit de buik van de vulkaan de lucht zijn ingeslingerd.

Toen we doorreden naar Rotorua klaarde het weer gelukkig wat op. Deze stad ligt feitelijk in de krater van een oude vulkaan, en er zit hier dus behoorlijk wat warmte onder de grond. Het is heel grappig om hier rond te rijden want je ziet constant overal stoomwolkjes opstijgen.
Rotorua is een van de grootste toeristische attracties van Nieuw-Zeeland maar het komt helemaal niet zo over, het heeft een hele fijne, relaxte sfeer. We zijn zelfs een dagje in de stad geweest en hebben het museum bezocht. Het museum was oorspronkelijk (begin 20e eeuw) een badhuis en sanatorium, en heeft daar een tentoonstelling over, maar ook over de Maori's en over de grote vulkaanuitbarsting van 1886 die de toen wereldberoemde Pink and White Terraces heeft verwoest (dit waren trapsgewijze afzettingen in het gebergte waardoor er zich natuurlijke thermische baden hadden gevormd).

In deze omgeving zijn we naar twee geothermische gebieden geweest: Orakei Korako en het grotere Wai-o-taupu. Hele bizarre terreinen met alle kleuren van de regenboog, door bijvoorbeeld zwavel en mangaan en de algen die in het warme water groeien. Alles stoomt en sist en bubbelt en de hele lucht voelt zelfs klammig aan. Het stinkt allemaal ook flink maar ik moet zeggen dat het ons eigenlijk nog best meeviel. Misschien stond de wind gunstig of misschien zijn we wel wat gewend als Delftenaren, zo met die gistfabriek :-)
De mudpools bij Wai-o-taupu waren eigenlijk afgesloten maar er zat een gat in de omheining, dus tja, daar hebben we dan ook maar gebruik van gemaakt.
Ik kan er wel vanalles over zeggen maar kijk maar gewoon naar de foto's - zelf konden wij soms gewoon onze ogen niet geloven.
























































































































Tot slot dan toch maar weer eens een leuk feitje van de dag. In dit gebied hebben zich van oorsprong veel Maori's gevestigd en veel van de plaatsnamen zijn dan ook Maori. Voor ons zien ze er nogal eens onuitspreekbaar uit: Maungarui, Whakarewarewa,... In de B&B werd ons verteld dat de Maori's een 'wh' uitspreken als een soort 'f' - maar niet helemaal, anders zou Whakapapa wel een rare plaatsnaam zijn...